نوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922Predicting Social and Emotional Loneliness in Students Based on Emotional Dysregulation: The Moderating Role of Genderپیشبینی تنهایی اجتماعی و عاطفی در دانشجویان بر اساس بدتنظیمی هیجانی: نقش تعدیل کننده جنسیت11619778010.22034/rip.2024.459422.1036FAمحدثهمرادیدانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی شناختی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-6641-5212علیغنائی چمن آباددانشیار، گروه روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.0000-0003-3400-4002Journal Article20240523The present study aimed to investigate the role of emotional dysregulation in predicting social and emotional loneliness among university students, considering gender as a moderating variable. Utilizing a descriptive-correlational methodology, 152 students from Mashhad were chosen through convenience sampling. Data collection was conducted digitally via social media platforms. The Barkley Deficits in Executive Functioning Scale (BDEFS) and the Social and Emotional Loneliness Scale for Adults (SELSA-S) served as the instruments for gathering data. Multiple regression and Fisher's z test were used to analyze the data. Findings indicated a significant inverse association between emotional dysregulation and both forms of loneliness within the cohort. While a stronger association was observed between emotional dysregulation and social loneliness compared to emotional loneliness, this difference did not reach statistical significance (P< 0.05). Furthermore, emotional dysregulation significantly predicted both social and emotional loneliness in female students, whereas it was only significantly associated with social loneliness in male students. No notable difference was detected in the association of emotional dysregulation with loneliness types among females (P< 0.05). However, a significant difference was observed in this relationship among male students. (P < 0.05). The data suggests that emotional dysregulation may affect social and emotional loneliness, with a pronounced impact on females.هدف پژوهش حاضر بررسی نقش بدتنظیمی هیجانی در پیشبینی تنهایی اجتماعی و عاطفی دانشجویان با نقش تعدیل کننده جنسیت بود. در یک طرح توصیفی-همبستگی، تعداد 152 نفر از دانشجویان شهر مشهد به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. گردآوری دادهها به صورت الکترونیکی و از طریق شبکههای اجتماعی صورت گرفت. ابزارهای گردآوری دادهها شامل مقیاس نارساییها در کنشوری اجرایی بارکلی (BDEFS) و مقیاس احساس تنهایی اجتماعی و عاطفی بزرگسالان (SELSA-S) بود. تحلیل دادهها با تحلیل رگرسیون چندگانه و z فیشر انجام شد. نتایج حاکی از ارتباط منفی و معنادار بدتنظیمی هیجانی با تنهایی اجتماعی و عاطفی در کل نمونه بود. تنهایی اجتماعی در مقایسه با تنهایی عاطفی همبستگی بالاتری با بدتنظیمی هیجانی داشت. اما تفاوت آنها غیرمعنادار بود (0.05<P). علاوه بر آن بدتنظیمی هیجانی در گروه زنان با تنهایی اجتماعی و عاطفی در ارتباط بود. اما در میان مردان تنها با تنهایی اجتماعی رابطه داشت. تفاوت معناداری میان همبستگی بدتنظیمی هیجانی با تنهایی اجتماعی و عاطفی در زنان وجود نداشت (0.05<P). اما در گروه مردان این تفاوت معنادار بود (0.05>P). به نظر میرسد بدتنظیمی هیجانی بر احساس تنهایی اجتماعی و عاطفی به ویژه در زنان اثر دارد و آن را پیش بینی میکند.https://www.recentpsy.com/article_197780_b9dd6954d6dedd83f773fb35c0d831ae.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922The Interplay Between Gender and Personality Types in Shaping the Tendency to Study Physical Education at Universityنقش تعاملی جنسیت و تیپهای شخصیتی در گرایش به تحصیل در رشته تربیتبدنی در دانشگاه173019694310.22034/rip.2024.459075.1034FAمحمدعلیصاحبکاراناستادیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.0000-0003-1499-7211محمدمصلی نژاددکتری مدیریت ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-2489-8885سمانهخزاعیاستادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران0000-0001-6390-4275Journal Article20240422The present study aimed to investigate the interplay between gender and personality types in shaping the tendency to study physical education at university. A descriptive survey methodology was employed for this study. The sample comprised 382 candidates (238 males and 144 females) aspiring to study physical education, selected through random sampling across various examination centres. The Myers-Briggs Personality Type Indicator (MBTI) and a bespoke physical education questionnaire were utilised to collect data. The content validity of the questionnaires was confirmed by experts, and the reliability was determined by calculating the Cronbach's alpha coefficient. The data were analysed using two-way analysis of variance, followed by Bonferroni's post hoc test. The findings indicated that the interactive effect of gender and personality on the proclivity of candidates for physical education was statistically not significant (P>0.05). No significant difference was observed between male and female candidates in their inclination towards physical education (P>0.05), although a notable variation was found among different personality types (P>0.05). The variance in the propensity for physical education across various personality types highlights the pivotal role of personality in this regard. It is therefore advisable to consider students' personality traits in academic advising and during the selection process for physical education programmes.هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش تعاملی جنسیت و تیپهای شخصیتی در گرایش به تحصیل در رشته تربیتبدنی در دانشگاه بود. مشارکت کنندگان پژوهش 382 نفر (238 نفر پسر و 144 نفر دختر) متقاضی رشته تربیت بدنی بودند که به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد سنخ نمای شخصیتی مایرز ـ بریگز(MBTI) و پرسشنامه محقق ساخته گرایش به رشته تربیت بدنی استفاده شد. روایی محتوایی پرسشنامه ها مورد تأیید صاحب نظران قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس دوراهه و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.<strong> </strong>نتایج نشان داد که اثر تعاملی جنسیت و شخصیت بر گرایش متقاضیان به رشته تربیت بدنی معنی دار نیست(0.05 وجود تفاوت در گرایش به رشته تربیت بدنی در بین تیپ های شخصیتی مختلف، نشان می دهد که شخصیت در گرایش به رشته تربیت بدنی مؤثر است. بر این اساس پیشنهاد می شود در مشاوره های تحصیلی دانش آموزان و همچنین گزینش دانشجویان رشته تربیت بدنی به شخصیت افراد توجه گردد.https://www.recentpsy.com/article_196943_b3a37b1a99aa7efef54a0c2881c0a34c.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922The Mediating Role of Trait Anxiety in the Relationship Between Physical Self-description and Negative Perfectionism with Sexual Performance Among Women with Vaginismusنقش میانجی اضطراب صفت در رابطه خودتوصیفی بدنی و کمالگرایی منفی با عملکرد جنسی در زنان مبتلا به واژینیسموس314319736510.22034/rip.2024.455867.1029FAبنت الهدینظامیکارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی غیردولتی بهار، مشهد، ایران0009-0009-0708-0617سهیلاسلطانی اصل هریساستادیار، گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی غیردولتی بهار، مشهد، ایران0000-0003-4259-2094Journal Article20240508The current study aimed to explore the mediating role of trait anxiety in the relationship between physical self-description and negative perfectionism with sexual performance among women diagnosed with Vaginismus. A sample of 280 women with Vaginismus was selected via convenience sampling. The data was collected using the Physical Self-Description Questionnaire (PSDQ), the Positive and Negative Perfectionism Scale (PANPS), the State-Trait Anxiety Inventory (STAI), and the Female Sexual Performance Index (FSFI). Path analysis was employed to analyze the data. The results revealed that both physical self-description and negative perfectionism exert a direct and substantial influence on the sexual performance of the participants (P < 0.01). Moreover, the indirect effects of physical self-description and negative perfectionism on sexual performance, mediated through trait anxiety, were also found to be significant (P < 0.01). The findings indicated a relationship between physical self-description and negative perfectionism with sexual performance in women with Vaginismus. Furthermore, trait anxiety functions as a mediating role in this relationship. It appears that these findings could assist therapists in aiding patients suffering from Vaginismus.هدف از انجام این پژوهش بررسی نقش میانجی اضطراب صفت در رابطه خودتوصیفی بدنی و کمالگرایی منفی با عملکرد جنسی در زنان مبتلا به واژینیسموس بود. تعداد 280 نفر از زنان مبتلا به واژینیسموس با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. گردآوری دادهها با پرسشنامه خود توصیفی بدنی (PSDQ)، مقیاس کمال گرایی مثبت و منفی (PANPS)، سیاهه اضطراب حالت-صفت (STAI) و شاخص عملکرد جنسی زنان (FSFI) انجام شد. از تحلیل مسیر برای تجزیه و تحلیل دادهها استفاده شد. یافتهها نشان داد که خودتوصیفی بدنی و کمال گرایی منفی بر عملکرد جنسی زنان اثرمستقیم و معناداری دارند (0.01>P). اثرات غیرمستقیم خود توصیفی بدنی و کمال گرایی منفی بر عملکرد جنسی زنان به واسطه اضطراب صفت نیز معنادار بود (0.01>P). یافتههای این پژوهش نشان داد که بین خود توصیفی بدنی و کمالگرایی منفی با عملکرد جنسی در زنان مبتلا به اختلال واژینیسموس رابطه وجود دارد. همچنین در این ارتباط اضطراب صفت نقش واسطهای دارد. به نظر میرسد این یافتهها میتواند به درمانگران در کمک به بیماران مبتلا به واژینیسموس کمک کند.https://www.recentpsy.com/article_197365_8d2913299fbbd0577c6913c7946bcdb4.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922Psychometric Properties of Anticipatory and Consummatory Interpersonal Pleasure Scaleویژگیهای روانسنجی مقیاس لذت بین فردی نهایی و مورد انتظار445919628310.22034/rip.2024.452152.1021FAعرفانخورشیدیان میانائیدانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران0000-0001-9165-1412عبدالعزیزافلاک سیردانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.0000-0002-6926-363Xحبیبهادیانفرداستاد، گروه روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.0000-0002-1728-632XJournal Article20240412Social anhedonia is characterized by a diminished capacity to derive pleasure from social interactions, which may result in a lack of interest in establishing social relationships. The absence of an appropriate scale for measuring social anhedonia in the Persian language has prompted the present study, which aimed to investigate the psychometric properties of the Anticipatory and Consummatory Interpersonal Pleasure Scale among Iranian university students. A total of 540 students from Shiraz University participated in the study during the academic year 2021-2022. They responded to the Anticipatory and Consummatory Interpersonal Pleasure Scale (ACIPS), the Snaith-Hamilton Pleasure Scale (SHAPS), and the Eysenck Personality Questionnaire (EPQ). Exploratory and confirmatory factor analyses were employed to assess the validity and reliability of the data. Both analyses confirmed a three-factor structure. Cronbach’s alpha coefficients for the overall scale and its three subscales were 0.88, 0.84, 0.78, and 0.52, respectively. Convergent validity was established through correlations between the IPS and the SHAPS (r= 0.41) and the extraversion-related items of the Eysenck Personality Questionnaire (r= 0.45). Furthermore, the internal consistency of the scale was also satisfactory, with inter-item correlations of 0.90, 0.78, and 0.53 for the three subscales and the total score, respectively. These findings provide support for the three-factor structure of the Interpersonal Pleasure Scale and demonstrate its adequate validity and reliability for use among university students.فقدان لذتجویی اجتماعی موجب میشود فرد از ارتباط با دیگران لذت نبرد و به برقراری روابط اجتماعی تمایلی نداشته باشد. به دلیل عدم وجود مقیاس مناسب جهت سنجش فقدان لذتجویی اجتماعی در زبان فارسی، هدف پژوهش حاضر بررسی ویژگیهای روانسنجی پرسشنامه لذت بین فردی نهایی و مورد انتظار در بین دانشجویان بود. در این پژوهش 540 نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز در سال تحصیلی 1401-1400 شرکت کردند و به مقیاسهای لذت بین فردی نهایی و مورد انتظار (ACIPS)، لذت اسنیث و همیلتون (SHAPS) و پرسشنامه شخصیتی آیزنک (EPQ) پاسخ دادند. از تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی، روایی همگرا و واگرا برای بررسی روایی و پایایی استفاده شد. نتایج هر دو تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی وجود ساختار سه عاملی را تأیید کردند. ضرایب آلفای کرونباخ برای کل آزمون و سه خرده مقیاس آن به ترتیب 0.88، 0.84، 0.78 و 0.52 به دست آمد. در بررسی روایی همگرا، همبستگی مقیاس با دو پرسشنامه لذت اسنیث همیلتون 0.41 و پرسشنامه شخصیتی آیزنک (سؤالات مربوط به برونگرایی) 0.45 به دست آمد. در بررسی همسانی درونی نیز همبستگی سه خرده مقیاس با نمره کل به ترتیب 0.90، 0.78 و 0.53 به دست آمد. این یافتهها ساختار سه عاملی مقیاس لذت بین فردی نهایی و مورد انتظار را تأیید کرد و نشان داد این مقیاس از روایی و پایایی مناسبی برخوردار است و قابلیت استفاده در بین دانشجویان را دارا میباشد.https://www.recentpsy.com/article_196283_12b5fc8404bc9fd89d1b42348e93e425.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922The Mediating Role of Resilience in the Relationship between Emotion Regulation Strategies and Female Teachers' Use of Social Networksنقش میانجی تابآوری در رابطه راهبردهای تنظیم هیجان با میزان استفاده آموزگاران زن از شبکههای اجتماعی607220245710.22034/rip.2024.465967.1044FAزبیرصمیمیاستادیار، گروه علوم تربیتی و تکنولوژی آموزشی، دانشگاه بین المللی چابهار، چابهار، ایران.0000-0002-9388-2318میناشیرانیکارشناسی ارشد تکنولوژی آموزشی، دانشگاه بین المللی چابهار، چابهار، ایرانJournal Article20240715The objective of the present study was to examine the mediating role of resilience in the relationship between emotion regulation strategies and the use of social networks by female teachers. This research was descriptive and correlational in nature. The study population comprised female elementary teachers in Chabahar city during the 2023-2024 academic year. A total of 200 individuals were selected through the convenience sampling method and completed the social network usage questionnaire, the emotion regulation questionnaire (ERQ), and the Connor‐Davidson Resilience Scale (CD‐RISC). The data were subjected to path analysis. The findings revealed a statistically significant negative correlation between reappraisal and resilience, and use of social networks (P < 0.01). The path model also demonstrated an acceptable fit, indicating that resilience plays a mediating role in the relationship between emotion regulation strategies and the use of social networks. In light of the findings, it is imperative that teachers receive targeted training to enhance their emotion regulation and resilience, with a view to fostering positive outcomes in their use of social networks.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی تابآوری در رابطه راهبردهای تنظیم هیجان با میزان استفاده آموزگاران زن از شبکههای اجتماعی انجام شد. این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را آموزگاران زن شهرستان چابهار در سال تحصیلی 1402-1403 تشکیل میدادند. تعداد 200 نفر از این افراد با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شده و پرسشنامه استفاده از شبکههای اجتماعی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ) و مقیاس تابآوری کانور و دیویدسون (CD‐RISC) را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل دادهها با تحلیل مسیر انجام شد. نتایج نشان داد که ارتباط منفی و معنی داری بین ارزیابی مجدد و تابآوری با میزان استفاده از شبکههای اجتماعی وجود دارد (0.01>P). مدل مسیر نیز از برازش مطلوبی برخوردار بود و تابآوری نقش میانجی در رابطه بین راهبردهای تنطیم هیجان با میزان استفاده از شبکههای اجتماعی داشت. براساس یافتههای بهدستآمده لازم است با آموزشهای مناسب، به بهبود تنظیم هیجان و تابآوری در معلمان پرداخت تا پیامدهای مثبتی در میزان استفاده از شبکههای اجتماعی آنان داشته باشد.<strong> </strong>https://www.recentpsy.com/article_202457_ff97ebc23d619e34b878a3061a18f914.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922Effectiveness of Educational-Therapeutic Intervention based on Brain Empowerment on Dysgraphia: A Single-Subject Researchاثربخشی مداخله آموزشی- درمانی مبتنی بر توانمندسازی مغز بر اختلال دیکته نویسی: پژوهش مورد منفرد738719754810.22034/rip.2024.446559.1007FAفاطمه زهراهاشم آبادیدانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی، پردیس شهید هاشمی نژاد، دانشگاه فرهنگیان، مشهد، ایران0009-0007-0630-7694منیرهصالحیاستادیار، گروه علوم تربیتی، پردیس شهید هاشمی نژاد، دانشگاه فرهنگیان، مشهد، ایران0000-0002-3516-9485Journal Article20240302The present study aimed to investigate the impact of an educational-therapeutic intervention based on brain empowerment on dysgraphia. The participant of this study was a third-grade male student from one of Elementary School in Quchan (a city in Iran). He was selected for inclusion in the study through the purposive sampling method, which involved interviewing the teacher, administering a test, and completing a dictation evaluation checklist. The Bender Visual Motor Gestalt Test (BVMGT) and the Goodenough-Harris Draw A Person test (GHDAP) were employed to assess intelligence. The results indicated that the participant exhibited natural intelligence. Utilizing a single-subject A-B-A design, the study commenced with a baseline phase, followed by the introduction of interventions. The participant underwent 12 individual sessions, each lasting 45 minutes, where the educational-therapeutic intervention aimed at ameliorating dysgraphia was administered. Subsequent to the intervention phase, two dictation evaluations were conducted one week apart, with a three-day gap between them. The results demonstrated that an educational-therapeutic intervention based on brain empowerment is an effective approach for improving dysgraphia. The results suggest that such interventions could be advantageous for students with dysgraphia and advocate for their adoption by educators and therapists specializing in learning disorders.هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله آموزشی- درمانی مبتنی بر توانمندسازی مغز بر اختلال دیکته نویسی بود. شرکتکننده این پژوهش، یک دانش آموز پسر پایه سوم یکی از دبستانهای شهر قوچان بود که پس از مصاحبه با معلم، اجرای آزمون و چک لیست ارزیابی دیکته، به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شد. از آزمون دیداری-حرکتی بندر- گشتالت (BVMGT) و آزمون ترسیم آدمک گودیناف- هریس (GHDAP) برای سنجش هوش استفاده شد. نتایج نشان داد که شرکت کننده از هوش طبیعی برخوردار است. در این پژوهش از روش مورد منفرد و طرح A-B-A استفاده شد. بدین صورت که پس از خط پایه، مداخلات آغاز شد و طی ۱۲ جلسه انفرادی ۴۵ دقیقه ای، مداخله آموزشی- درمانی جهت درمان اختلال دیکته نویسی به شرکت کننده در پژوهش ارائه شد. یک هفته پس از پایان مداخلات دو آزمون دیکته با فاصله سه روز از شرکت کننده در پژوهش گرفته شد. یافتهها نشان داد که مداخله آموزشی- درمانی مبتنی بر توانمندسازی مغز بر بهبود اختلال دیکته نویسی موثر است. به نظر میرسد با ارائه این مداخله میتوان اختلال دیکته نویسی دانش آموزان را بهبود داد. استفاده از پروتکل آموزشی- درمانی به معلمان و درمانگران اختلالات یادگیری توصیه میشود.https://www.recentpsy.com/article_197548_42dd515c32be728808b228165faaeead.pdfنوآوری های اخیر در روانشناسی3041-89681420240922Comparative Analysis of the Aesthetic and Artistic Education of Students with and without Extracurricular Activitiesتحلیل مقایسهای تربیت زیباشناختی و هنری در دانشآموزان دارا و بدون فعالیتهای فوقبرنامه889920321610.22034/rip.2024.452971.1024FAزاهدهرحمانیاناستادیار، گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران0000-0002-0471-9691اباذرکافی موسویاستادیار، گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران0000-0003-0567-9254Journal Article20240417The aim of the present study was to compare aesthetic and artistic education among students with and without extracurricular activities. The research design was causal-comparative in nature. A total of 163 students were selected through cluster random sampling from all students in Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province (in the southwest of Iran). Data were collected using a researcher-developed 24-item questionnaire. The content validity and reliability of the questionnaire were examined and confirmed. An independent t-test revealed a significant difference between students with and without cultural and artistic extracurricular activities in the components of aesthetic and artistic education (P < 0.01). Other results indicated significant differences based on gender, educational level, and place of residence among participants in extracurricular activities (P < 0.05). Boys, elementary school students, and urban residents had higher averages. Accordingly, it appears that students who participate in cultural and artistic activities exhibit higher levels of development in the aesthetic and artistic domains.هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تربیت زیباییشناختی و هنری در دانشآموزان دارا و بدون فعالیتهای فوقبرنامه بود. طرح پژوهش حاضر از نوع علّی - مقایسهای بود. از بین کلیه دانشآموزان استان کهگیلویه و بویراحمد به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 163 نفر انتخاب شدند. گردآوری دادهها با پرسشنامه محقق ساخته 24 سؤالی صورت گرفت. روایی محتوایی و پایایی این پرسشنامه مورد بررسی و تأیید قرار گرفت. آزمون t مستقل نشان داد بین دانشآموزان دارا و بدون فعالیتهای فوقبرنامه فرهنگی و هنری در مولفههای ساحت تربیت زیباییشناختی و هنری تفاوت معناداری وجود دارد (0.01>P). سایر نتایج نشان داد که بر حسب جنسیت، دوره تحصیلی و محل زندگی تفاوت معناداری میان افراد شرکت کننده در فعالیتهای فوق برنامه وجود دارد (0.05>P). پسران، دانش آموزان ابتدایی و افراد ساکن شهرها میانگین بالاتری داشتند. بر این اساس به نظر میرسد دانشآموزانی که در فعالیتهای فرهنگی هنری شرکت میکنند دارای سطوح بالاتری از تحول در ساحت زیباییشناختی و هنری هستند.https://www.recentpsy.com/article_203216_e885cbc8a4a3b0ee8b3aeecfd3d90c05.pdf