پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی شفقت به خود در رابطه ترومای کودکی با تعارضات زناشویی با انجام شد. در یک طرح همبستگی تعداد 420 نفر از دانشجویان متأهل شاغل به تحصیل در دانشگاه کردستان در نیم‌سال اول سال تحصیلی 1402-1401 با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها با پرسشنامه آسیب‌های دوران کودکی (CTQ)، مقیاس خود شفقت‌ورزی (SCS) و پرسش‌نامه تعارضات زناشویی (MCQ) انجام شد. نتایج نشان داد که بین تروماهای کودکی با شفقت به خود رابطه منفی و با تعارض زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (0.05>P). مدل مسیر نیز از برازش مطلوبی برخوردار بود. تمامی اثرات مستقیم تروماهای کودکی بر شفقت به خود منفی و معنادار بودند (0.05>P). اثر غیرمستقیم تروماهای کودکی به واسطه شفقت به خود بر تعارض زناشویی از نظر آماری معنادار بود (0.05>P). شفقت به خود بیشترین میانجی‌گری را در رابطه غفلت عاطفی (0.09=β) و کمترین آن را در رابطه سوء استفاده فیزیکی (0.05=β) با تعارض زناشویی داشت. به نظر می‌رسد که شفقت به خود نقش تعیین‌کننده‌ای در نحوه انتقال آسیب‌های اولیه به روابط صمیمانه بزرگسالی ایفا می‌کند. ازاین‌رو، توجه به ارتقای ظرفیت شفقت به خود در پروتکل‌های زوج‌درمانی برای افراد دارای سابقه تروما ضروری است.