با توجه به چالش‌های روزافزون در سلامت روان و پیشرفت تحصیلی کودکان ایرانی، نیاز به تقویت مهارت‌های خودتنظیمی به عنوان یک شایستگی مهم برای مقابله با مشکلات رفتاری و یادگیری بیش از پیش احساس می‌شود. هدف این پژوهش، مروری نظام‌مند بر اثربخشی آموزش مهارت‌های خودتنظیمی بر متغیرهای روانی-تربیتی کودکان ایرانی بود. روش پژوهش حاضر، مرور نظام‌مند پژوهش‌های منتشر شده در بازه زمانی فروردین 1400 تا فروردین ۱۴۰۵ را در پایگاه‌های SID، Magiran، Ensani و Google Scholar با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط مورد جستجو قرار گرفتند. از مجموع 117 مقاله فارسی پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، ۲۰ مقاله از جامعه پژوهشگران و متخصصان حوزه کودک و نوجوان استخراج و با استفاده از روش تحلیل محتوا دسته‌بندی گردید. نتایج نشان داد که آموزش مهارت‌های خودتنظیمی تأثیرات معناداری بر چهار دسته از پیامدها داشته است: بهبود شاخص‌های تحصیلی نظیر انگیزش پیشرفت و خودکارآمدی، ارتقای سلامت روان و کاهش علائم اضطراب و افسردگی، تقویت عملکردهای شناختی-عصبی شامل حافظه فعال و توجه و کاهش رفتارهای تکانشی و افزایش سازگاری اجتماعی. با توجه به یافته‌ها، به نظر می‌رسد آموزش خودتنظیمی یک مداخله کارآمد و چندبعدی برای ارتقای کیفیت زندگی و عملکرد کودکان است. پیشنهاد می‌شود مربیان پیش‌دبستانی، معلمان و مشاوران مدارس، این مهارت‌ها را نه به عنوان یک درس مجزا، بلکه به صورت یکپارچه در فعالیت‌های روزانه کلاس و تعاملات با دانش‌آموزان نهادینه سازند.